39. İstanbul Film Festivali: ‘Walchensee Forever’
Bavyera Alplerinin eteklerindeki Walchensee Gölü ortalama derinliği 81 metreyi bulan ve kim bilir kaç yüzyıldır orada tespit edilen bir göl. Ve kim bilir daha kaç yüzyıl orada duracak…
Nazım’ın şiirindeki gibi, diyor ya hani, “Su başında durmuşuz,/ çınar, ben, kedi, güneş, bir de ömrümüz./ Suda suretimiz çıkıyor,/ çınarın, benim, kedinin, güneşin, bir de ömrümüzün./ Suyun şavkı vuruyor bize, şair’in de dizelerinde vurguladığı çınara, bana, kediye, güneşe, bir de ömrümüze.” İşte oradaki su gibi buradaki göl de… Kuyşaklar boyu insanlar gelip geçiyor, yansımaları vuruyor göle, ve biri çıkıp eline kamerayı alıveriyor, bir film çıkıyor ortaya, öyle bir şey işte…
**Walchensee Forever** 6-7 yaşlarında dünya tatlısı bir kızın yüzüyle açılıyor. Daha ilk anlarından itibaren her şeyi anlatıyor gerçekte o ufak kız; karanlık bir orman, kaybolup giden bir kadın, korku ve cesaret arasında savrulan bir ruh…
Yaşam ve ölüm ve arasında kalan her şey. Janna Ji Wonders’in imzasını taşıyan ve son tahlilde bir aile belgeseli olarak tariflenebilecek olan film ilk anlarından itibaren ya tam manasıyla tutsak alacak sizi, ya da çok acele sıkılmanıza sebep olup uzaklaştırtacak. Ben tutsak düşenlerdenim doğrusu, seve seve…
Berlin Film Festivali’nin Perspektive Deutsches Kino bölümünün En İyi Film mükafatını alan “Walchensee Forever” aşağı yukarı 80 senelik bir dönemde Walchensee Gölü kıyısında yaşam sürdüren bir ailenin dört kUşak kadınlaqrını anlatıyor ve izah edenlar da gerçekte aynı ailenin iki kadını olan Janna ve Anna…
Anne Werner, yani anne (filmin en başındaki çekimi yapan şahıs o gerçekte) ve kızı Janna (filmi yöneten, annesinin ve onun da evvel kim bilir kimlerin çektiği görüntüleri bir araya getirerek bir bütüne ulaşan şahıs). Ama filmde bir de Anne’ni annesi Norma ve erken yaşta ölüp giden Frauke var, hikayeleri anlatılan.
